به گزارش نیوزتل به نقل از خبر آنلاین شکاف میان روایت رسمی و تجربه زیسته مردم، یکی از ریشه هایی است که نه تنها در این عرصه بلکه در حوزه تبیین دستیافته های دستگاهها برای مردم نیز اثرگذار است. وقتی مبالغه در ادبیات مسئولی بیش از اندازه به کارگرفته می شود و با برخی واقعیت های محسوس مردم متفاوت است، اعتبار روایت رسمی از بین می برد.
مسئولی که از هزینه ها و اشکالات، قبل از بیان دستاوردها صحبت می کند، باورپذیرتر خواهد بود. واقعیت اینست که بعد از سال ها وعده های تحقق نیافته طبیعی است که مردم به روایت رسمی با پیش فرض «شاید درست نباشد» نگاه می کنند. این بی اعتمادی محصول یکروز نیست، محصول سال هاست. این را اضافه کنید به تنوع منابع اطلاعاتی امروزِ مردم که مخاطب را گرفتار سردرگمی کرده است که کدام رسانه خارجی یا داخلی راست می گوید و کدام یک دروغ.
راه پیشِ رو در تعامل با افکار عمومی
چه اصراری وجود دارد که فقط فلان مسئول حرف بزند؟ باید باور نماییم که استفاده از شاهدان ماجرا بجای مسؤلان سبب ارتباط بهتر افکارعمومی با روایتها می شود. یک مادر مینابی، یک رزمنده یا یک کارآفرین خیلی تأثیرگذارتر از یک مسئول در پشت تریبون می توانند با مردم حرف بزنند.
واقعیت دیگر در این مورد اینست که مردم با اعداد و داستان های شکل گرفته در جنگ و مذاکرات ارتباط بیشتری می گیرند تا بیانیه ها. زبان ساده و بدون شعار در این مورد بهتر عمل خواهدنمود. البته چالش گفتگوی دوسویه در فضای اجتماعی ما در این مساله نیز خودنمایی می کند. شاید تکراری باشد اگر بگوییم که مردم باید فرصت پرسیدن، نقد کردن و شنیدن پاسخ را داشته باشند، اما این واقعیتی است که در اقناع جامعه اثرگذار می باشد.
حتماً واکنش مردم به عذرخواهی مدیران ژاپنی را در فضای مجازی دیده باشید و مقایسه کاربران در این مورد به چشم تان خورده باشد. درحقیقت پذیرش خطاها و ترمیم اعتماد ضعف نیست، بلکه قوی ترین ابزار بازسازی اعتماد است. رفتاری که کمتر توسط مردم دیده می شود.
اختلاف نظرها در خیابان، فضای مجازی، رسانه ها و گفت وگوهای اجتماعی درباره ی دستیافته های جنگ و مذاکرات، ریشه در یک کلیدواژه دارد: اعتماد اجتماعی. اعتماد پیش شرط هر اقناعی است. تا وقتی مردم احساس کنند روایت رسمی با تجربه زیسته آنها فاصله دارد و مسؤلان از پذیرش خطا پرهیز می کنند، دستاوردها باورپذیر نخواهند بود. راه بازسازی اعتماد، بیانیه های پرطمطراق نیست؛ بلکه در روایت صادقانه هزینه ها (معیشت، اشتغال، تورم و… ) و گفتگوی دوسویه با مردم درباره ی دستاوردهاست.