به گزارش نیوزتل به نقل از فیز، قندها مولکول های زیستی کلیدی در ارگانیسم های زنده هستند چونکه ساختار اصلی دی ان ای و آر ان ای را می سازند و نقشی بنیادین در فرایندهای متابولیکی دارند. قندها در نظریه های منشأ حیات هم نقش اساسی در سنتز اولین اسید های نوکلیک دارند. با وجود اهمیت قندها، یکی از سوالات اساسی در تحقیقات در رابطه با منشأ حیات آن است که قندها در وهله اول چه طور روی زمین تشکیل شدند چونکه آزمایش ها نشان داده اند آنها در وضعیت پیشازیستی به مقدار کافی تشکیل نمی شوند.
قندهایی مانند ریبوس و گلوکز قبلا درنمونه شهاب سنگ ها و سیارک ها ردیابی شده اند که نشان می دهند احتمال می رود تعدادی از این مولکول ها از ابر مولکولی نخستینی منشأ گرفته باشند که منظومه شمسی از آن پدید آمده است. با این وجود تا به حال هیچ قندی بطور مستقیم در واسطه بین ستاره ای ردیابی نشده است.
درهمین راستا گروهی بین المللی از محققان سرپرستی «ایزاسکون خیمنس-سرا»، پژوهشگر مرکز اخترزیست شناسی (CAB)، برای اولین بار موفق به شناسایی یک قند در فضای میان ستاره ای شد که «اریترولوز» (Erythrulose) نام دارد.
این مولکول تنها کتوز چهار کربنی شناخته شده است که روی زمین به وفور در رزبری و محصولات برنزه کننده بدون آفتاب وجود دارد. ایریترولوز در ابر مولکولی G+۰.۶۹۳−۰.۰۲۷ که در نزدیکی مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد، ردیابی شده است.
این کشف با استفاده از پیمایش های طیف سنجی فوق حساس و پهن باند که با تلسکوپ رادیویی ۴۰ متری Yebes و تلسکوپ ۳۰ متری موسسه رادیوستاره شناسی در محدوده میلی متری (IRAM) انجام شد، به دست آمد.
به طور دقیق محققان ۱۲ خط طیفی یافتند که با طیف آزمایشگاهی اریترولوز که در دانشگاه باسک کانتی اندازه گرفته شده بود، همسان بود. این مطالعه همین طور نشان داد وفور قند مذکور حداقل هشت بار بیشتر از قندهای مشابه سه کربنی است که هیچ کدام از آنها در این منطقه یافت نشدند.
مولف ارشد پژوهش می گوید: این یافته غیرمنتظره است چونکه دیدگاه غالب در اختر شیمی آن است که اندازه مولکول های بین ستاره ای بوسیله افزایش اتم های کربن بزرگ می شوند.
این محققان با همکاری شیمیدان های دانشگاه اکسترمادورا و رادبود در هلند متوجه شدند اریترولوزمی تواند میان یخ های بین ستاره ای و از الکل ها و آلدئیدهای ساده تر دوکربنی هم تشکیل گردد.
محققان با عنایت به وفور اریترولوز در ابر مولکولی G+۰.۶۹۳−۰.۰۲۷ تخمین می زنند بین ۰.۵ تا ۵۰ میلیون متریک تن از این نوع قند احیانا طی دوره بمباران سنگین پایانی (Late Heavy Bombardment) که حدود ۴.۱ تا ۳.۸ میلیارد سال پیش، روی داده، به سطح زمین رسیده باشد.»
وجود این قند در فضای بین ستاره ای یک منبع جایگزین از قندهایی را مطرح می کند که احیانا به ظهور اولین فرایندهای متابولیک و تکثیر روی زمین منجر شده اند.

منبع: